onpedagogisch verantwoord - maar wel doeltreffend

Onze andere vervolgstory: het ontlastingsgebeuren van Pepijn.
Het is zelfs een gespreksonderwerp op menige babyborrel en ook bij de collega's gaan er menige tips over de eettafel. Een van hen gaf me als tip om hem eens een microlax te geven.
Persoonlijk vond ik dat een wrede methode. Ik krijg koude rillingen van het woord Microlax alleen, wegens associaties aan preoperaties en bijhorende buikkrampen. Vaak vond ik de microlax erger dan de operatie zelf. Voor de sectio's van de jongens was ik ook verplicht tot eentje (eigenlijk twee, maar ik vond 1 zelf al meer dan voldoende, ik had zelf al wat last van spanningen en dan bezoek ik ons kleinste kamertje een paar keer meer dan gewoonlijk) en kon ik de gynaecoloog telkens overtuigen om zo laat mogelijk naar de sectio te komen en het meeste voorbereidende werk al thuis te doen. Wat de laatste keer resulteerde in het antwoord: we zaten al een uur op u te wachten...(ja, en dan? Ik moest ook nog 2 uur wachten voordat de gynaecoloog er was, so...) Maar goed, we hadden het over Pepijn zeker?
Vorige week had Sam event en ik dus alleen met de jongens thuis. Op een bepaald ogenblik begint Pepijn weer rond te springen als een konijn omdat hij kaka moest doen en zijn buik pijn deed, en maar niet op dat potje willen. Floris was aan zijn oren aan het trekken, het eten kookte over, de hond moest overgeven, en de verleiding werd groot. Ik had nog een microlax in de apotheekkast liggen, van onze doehetzelfpreoperatie-actie. Even de houdbaarheidsdatum gecheckt: goed tot eind 2009. Tempting.
Na het 287ste toertje rond de keukentafel in zijn blote billen en geen sterke mannenhanden voorhanden om hem op het potje te houden kwam mijn Ramkoppigheid boven water. Ik zou hem voor de dood geen pamper aandoen. Toen werd ik naar het apotheekkastje gezogen en haalde ik de microlax eruit. Ik heb wel even sorry gezegd aan onzen oudste maar duwde kordaat én met een klein beetje hartzeer de halve tube leeg, de wijze woorden van D. in mijn gedachten: niet pedagogisch Veerle, maar het helpt wel.
Dit gebeuren leidde tot 3 krachtig stinkende beurten op het potje. De superlatief van 'stinken' is dus: Pepijn die 5 dagen niet geweest is.
En vandaag: 'Mama, ik moet kaka doen.'
'Ja, vriendje, daar is het potje, he'
'Ok'
Broek naar beneden en daar kwam ie helemaal vanzelf: een dikke stinkende (maar eentje van 2 dagen) kaka. Hij vond het zelf: een grote kaka he.
Grote jongens doen ook grote kaka's. Bravo.