De trein is altijd een beetje ... lachen

In Kortrijk speelden ze vandaag de enige Vlaamse voorstelling van de derde Nijntjesmusical. Moeder en zoon mochten daar niet ontbreken. De trein leek me, vanuit het Waasland, een goed idee. Ervaringsgericht leren en een dagvullende bezigheid ook, de trein nemen dan.
Over de musical, nochtans niet moeders favoriete genre, kan ik kort zijn: fenomenaal goed voor kleuters en hun ouders. Intergenerationeel zelfs, thema's als oud worden, sterven, en dementie kwamen aan bod. Ja, moeder kwam volop aan haar trekken.
Maar de treinreis: die was werkelijk de max.
Vooral de 'confituur' op de trein dan. (hier volgt een vrije tekst van Pepijn)
'Ja, de confituur, dat is soms een meneer en soms een mevrouw. De confituur heeft ook een fluitje en een sleutel. En dan vertrekt de trein. Ik mocht een gaatje knippen van de confituur. Daaaaaag meneer de confituur.'

We hadden dan ook een crème van een treinbegeleider mee:

"Ah, Kortrijk - Disneyland Parijs, dat is dan in orde...Hahahaha. Dan mag jij het gaatje knippen lieve vriend."
"We naderen Gent Dampoort, alwaar we afscheid nemen van Griet." Waarop Pepijn voor heel wagon 486 "Daaaaaaaaaag" riep. Hele wagon 486 werd daar toen plotseling heel vrolijk van.

"We naderen Sint Niklaas"
"mama, en is zwarte Piet daar dan ook? En cadeautjes? En ik wil een piratenboot en een tractor en Mega Mindy en ik zal mijn tut in de rugzak steken want anders komt zwarte piet die afpakken..."
Of ze het nog konden appreciëren dat hij van Gent Dampoort tot St Niklaas sinterklaasliedjes zong, kon me eigenlijk worst wezen.