's Morgens nog gestoeft over die makkelijke herkenningsbandjes van bij de AS adventure, de dag ervoor omama nog eens overtuigd van het principe dat je kinderen mag laten spelen zonder er steeds bij te hoeven staan, als je maar het principe van elke-15-minuten-moet-ik-ze-wel-even-gezien-hebben hanteert.
Pepijn gaat na het schminken even buiten de tent spelen. Omama checkt een eerste keer en ziet dat hij fijn aan het spelen is. Een mooi afgebakend terrein, er kan weinig misgaan. Mama doet een tweede check, en Pepijn is nergens te bespeuren. Je werpt een blik op een sloot die toch niet afgesloten is, je vraagt aan wat kinderen of ze nergens een 'leeuwtje' gezien hebben en dan staat je hart stil. 5 minuten later komt een andere oma zeggen dat Pepijn terug netjes bij omama zit.
Wat was er gebeurd? Hij moet zich bezeerd hebben aan iets, iemand had hem naar de EHBO gebracht, hij had zijn naam gezegd en iemand van de EHBO (een Drieske), had hem herkend en had hem terug gebracht. Zulke herkenningsbandjes zijn handig, ge moet ze alleen aanhebben...
Is hij weggelopen? Nee. Moet je hem dan straffen? Ook niet. Mama zal alleen nooit meer de deur uitgaan zonder zijn 'redbandjes'.
Ouderschap: balanceren op een slappe koord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten