Gisteren in de buurtwinkel op zoek naar fishsticks.
Er staat een oude dame aan de kassa en laat haar wandelstok vallen. Pepijn raapt spontaan de wandelstok op. Madammeke en haar dochter, de kassierster en de halve buurt vertederd. 'Oh, maar dat is lief en zie da venteke,...'
Moeder denkt bij zichzelf: 'Krukken oprapen dat doet hij elke dag, meestal gaat hij ze zelf verstoppen zodat zijn moeder niet achter hem kan zitten, maar allez, toch fijn dat hij het op een ander toch doet...'
Ondertussen is het ons beurt en betalen we de fishsticks, niet met de knopjes (bancontact) maar met centjes.
We komen buiten en de oude dame stapt moeizaam in de auto, haar dochter zet de boodschappen in de koffer. Pepijn snelt naar de auto en begint uitbundig te zwaaien naar het vrouwtje en lebbert meteen ook bijna de autoruiten nat: 'Daaaaag mevrouw, wij gaan kapitein eten, en ik woon in de Scheldestraat, en straks komt papa thuis maar die is nu gaan werken en mama is mij komen halen op school en ....'
Gelijk ik hem zondag tegen het behang kon plakken wegens 'ik ben op bezoek en ik zal me eens laten gelden', zo kon ik hem gisteren opeten, mijne kapitein.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten